καλως ηρθατε...

καλως    ηρθατε...
κανετε κλικ πανω στο μπλε αστερακι...

Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Ελενα καπακιώτου zinaa kapa ΣΥΓΝΩΜΗ...



,
Είναι αργά… βράδυ
κοίταξα ψηλά στον ουρανό,
ήθελα να δω τον φίλο μου το φεγγάρ
μα το πυκνό σκοτάδι με την γκρίζα συννεφιά
έκρυψαν ακόμη και τα αστέρια…
Η ψυχη μου άρχισε να γυροφέρνετε….
Δεν ησύχαζε….


Μέχρι που με έχασα ακόμη μια φόρα.
Άρχισα να περπατώ με γυμνά πόδια,
προς τα φουρτουνιασμένα κύματα…
με μια καρδιά που θα ήθελε να μην υπάρχει,
κουρασμένη…
απογοητευμένη από μένα και από όλα…

το μόνο που αποζητούσα,
ήταν αν υπήρχε τρόπος να μην υπήρχα…
να μπορέσω να μην με ξαναβρώ ποτέ!!!
ρίγος τύλιξε όλο μου το σώμα,
περπάτησα προς τα έξω
ένα μικρό βραχάκι είδα και κάθισα εκεί
σκύβοντας το κεφάλι.



Έβαλα τα χεριά μου,
και τύλιξα εμένα, φτιάχνοντας μια ζεστή αγκαλιά!
Το εχω τόσο πολύ ανάγκη,
δυο χεριά αληθινά να με πάρουν στα δικά τους χεριά…
μια καμιά αγκαλιά δεν είναι
τόσο αληθινή όσο η δική μου.
Έμεινα εκεί αρκετή ώρα αγκαλιά με μένα
χαμένη στην δική μου σκοτείνια,
στον δικό μου κόσμο,
στον δικό μου πόνο…
στον δικό μου αργό θάνατο μου.
Αναπολώ…. Όνειρα….

Όνειρα που έκανα από μικρό κοριτσάκι,
μα ο εφιάλτης είχε έρθει από τότε στην ζωή μου,
για να μου καταστρέφει
ότι εγώ ονειρευόμουν.
Ένας εφιάλτης, που με ακόλουθει…
με γονατίζει, με ματώνει.. με σκοτώνει,
ποναω!!!!

Προσπαθώ αυτήν την φόρα
να τον διώξω, και τα καταφέρνω!!!
Γύρισα τον χρόνο πίσω….
Ήθελα να δω, τι ήμουν πριν μεγαλώσω…
πριν ο εφιάλτης μπει να σκοτώσει 
την αθώα μου ψυχούλα και το κορμάκι μου.


Με είδα χαρούμενη….
διέκρινα ένα πραγματικά αληθινό χαμόγελο στα χειλάκια μου…
δυο μαύρα ματάκια να αστράφτουν από ευτυχία…
με έβλεπα να παίζω με μια γειτονόπουλα.
Γελούσαμε…

η εικόνα αυτή θόλωσε… δεν με έβλεπα….
Και απότομα, χάθηκα… όλα χάθηκαν!!!!
Το γέλιο έγινε κλάμα… η χαρά μου… πίκρα,
η εικόνα ραγισμένη…. ξανάρθε πίσω…
με είδα με ματάκια βουρκωμένα….
Και τα χειλάκια μου να έχουν το σχήμα παραπόνου….
Με ρώτησα….

- Τι έχεις???
Με κοίταξα με παράπονο….
Δεν μπόρεσα να μιλήσω…
μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα βουρκωμένα μου μάτια.


(πως μπορούν κάποιοι να σκοτώνουν την ψυχη ενός παιδιου,
που ακόμη δεν πρόλαβε να μεγαλώσει???)


Με κατάλαβα… με ένιωσα…
Έκλεισα ερμητικά τα μάτια,
αγκαλιάστηκα ακόμη πιο σφικτά…
Έφυγα!!! Με έχασα!!!!
Δεν το άντεξα…
Συγνώμη!!!!
zinaa kapa

Ελενα καπακιώτου zinaa kapa ΠΑΝΤΑ ΕΓΩ… ΚΑΙ ΕΓΩ.


ΠΑΝΤΑ ΕΓΩ… ΚΑΙ ΕΓΩ.

Σε όλα μου τα χρόνια από όσο θυμάμαι….
ζούσα πάντα εγώ και εγώ.... εγώ και άλλος μου εαυτός...
πνιγμένες και οι δυο στην μοναξιά!!!


Έμαθα να λέω, πως η αγάπη είναι χίλιες λέξης
και χίλιες μια πράξης!!!
Εγώ γνώρισα μόνο τις λέξεις, καμία πράξη.

Ένιωσα πολλές φορές προδομένη,
αλλά σιωπούσα, απ’ ότι θυμάμαι...
πολλές οι φορές που ένιωσα  ξεχασμένη,
παρέα με τα κουρελιασμένα όνειρα μου,
και άλλες τόσες φορές που σφράγιζα το στόμα μου...



έκλεινα τα μάτια... και τα αυτιά...
για να βάζω νεράκι στο κρασί μας.. και όμως τι κέρδιζα???

Το μόνο που κέρδιζα,
ήταν να ξυπνώ το πρωί με πρησμένα μάτια από το κλάμα...
η φωνή μου να μην βγαίνει από το πνίξιμο που ένιωθα..
και μ’ ένα βλέμμα απλανές θλιμμένο και προβληματισμένο, 
πάντα αύτη η μοναξιά με βάρυνε...
ήθελα να φωνάξω να ακουστώ... ήταν από ανάγκη...
αυτήν την καταραμένη ανάγκη
που κάθε φορά, που πάω να βρω την ισορροπία μου, 
αυτός που κάποτε αγάπησα
να έρχεται και να με ισοπεδώνει...
από ζήλια... από παραλογιες.... τα πάντα!!!!



Θυμάμαι τις πόσες φορές που σχόλαζα από την δουλειά
και πριν πάω σπίτι,
πάντα πήγαινα στην αγαπημένη μου παραλία..
για να μπορέσω να ξεκαθαρίσω το μυαλό μου
και για πάρω ανάσα καθαρή
από τον αγέρα που φυσούσε στο πρόσωπο μου...
να μπορέσω η μάλλον να βρω την δύναμη μια μέρα
και να αφήσω πίσω μου όλα όσα με ενοχλούσαν!!!

Κοίταζα την θάλασσα και στις σκέψεις μου
Σαν κινηματογραφική ταινία, έβλεπα την ζωή που έζησα,
από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι...


  
τις πίκρες που γεύτηκα... το πόνο που ένιωσα...
και να κρατώ τις πληγές μου τόσο σφικτά... για να μην αιμορραγήσουν...

Και όμως οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους...
εγώ μάθαινα αλλά δεν τολμούσα...
έμενα εκεί να πληγώνομαι να γεμίζω πληγές...


και να αντέχω ακόμη!!

Να κοιμάμαι ανήμπορη πια για να αντιδράσω...
να παλεύω με τα ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ τα ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ και τα ΓΙΑΤΙ!!!!

Μάζευα το πρωί τα κομμάτια μου και τα σύντασσα με ένα χαμόγελο...


Έκρυβα τις χαμένες μάχες μου και πάλι από την αρχή...
Έλπιζα σε κάτι... και περίμενα σκορπιόμουνα σε όνειρα...
για να μην βλέπω την πραγματικότητα!!!
Με πρόδωσε αρκετές φορές...Και εγώ εκεί.... χωρίς να τολμώ να φύγω...
Πάντα να συγχωράω...  με κλειστά μάτια πια... ένιωθα τις γρατσουνιές στις πληγές μου
με έκαιγαν.... πονούσα....αλλά άντεχα!!!
Zinaa kapa

Ελενα καπακιώτου zinaa kapa ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ ΜΟΥ ΨΥΧΗ..


Κουρελιασμένη η ψυχη μου…

  
Εφθασα στα τόσα μου χρόνια και ακόμη μαζεύω τα κομμάτια μου…
το φως έφυγε και η σκοτείνια με έχει πάρει αγκαλιά,
με νανουρίζει με ένα παράξενο ήχο.. ένα ηχο τρομου… φοβου… 
μια μελωδία που έπρεπε να την χορέψω με γυμνά πόδια πάνω σε αγκάθια… μάτωνα..
ο πόνος ξέσχιζε τις πατούσες μου..
­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­μα αυτές συνέχιζαν να χορεύουν στο δικό τους ρυθμό,
καταπατώντας ότι πολύτομο είχα… στάχτες έγιναν όλα… η μουσική σταμάτησε..
το κορμί μου σωριάστηκε στις στάχτες μου κλαίγοντας 
κοίταξα τον σκοτεινό ουρανό μου,


διερωτήθηκα πως πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια, πόσο έχω μεγαλώσει,
και όμως η ψυχή μου παρέμεινε σαν μικρού παιδιού.. παραμυθιάζομαι…
Τυλίγω τα χεριά μου, αγκαλιάζοντας με… 
σφίγγω με δύναμη τις πληγές μου, για να πάψου να αιμορραγούν… με καίνε… μα ακόμη μια φόρα
η δύναμη της ψυχής μου μαζεύει ότι περίσσεψε από τις στάχτες μου… και προχωράω…
κρύβω το πρόσωπο μου με τα χέρια..

  
δεν θέλω να βλέπω άλλο  το φως… το απεχθάνομαι είναι όλα ένα ψέμα… μια αυταπάτη… 
Μακρύς ο δρόμος μου… μα ψιθυρίζω στη σκιά μου να αντέξει…με ακολουθεί σιωπηλή… της λέω…

-      Μίλησε μου, πες μου που πάω, τι κάνω, ποια είμαι, η… μάλλον ποιες είμαστε!!

Βουβή εκεί να με ακολουθεί χωρίς μιλιά λες και πασχίζει να με εξασθενήσει περισσότερο…

-      Μίλησε μου ψυχη μου… της φωνάζω, πες κάτι… 
καθοδήγησε με έστω μια φόρα εσύ… ίσως βαδίζω σε λάθος δρόμο,
προχώρησε εσύ μπροστά να σε ακολουθήσω εγώ… μα…


Όποια μεριά και να πιάσω μα όπου και αν στρίψω εσύ πάντα με ακολουθείς και στα σωστά
και στα λάθη μου… νύχτωσε και πάλι…
άλλη μια μέρα άλλη μια νύχτα, άλλη μια εβδομάδα άλλος ένας μήνας… χρόνος με χρόνο…
πέρασαν τόσα πολλά χρόνια…
νιώθω κουρασμένη… κουράστηκα να αγωνίζομαι… τόσες φορές το είπα… αλλά και πάλι η επιμονή μου
για μια καινούργια αρχή, μια καινούργια μέρα, δεν σταματά εδώ…
όσο και αν ματώσω… όσες πληγές και έχω… μέσα στα χέρια μου, κρατώ τα κομμάτια μου σφιχτά,
προσπαθώντας να τα συναρμολογήσω, φτιάχνοντας ευχάριστες στιγμές… στιγμές δήθεν ευτυχίας…
Μπούρδες!! Και πάλι μπούρδες!!! Αλλά συνεχίζω…

Κρατώντας έμενα και να με σέρνω σε σωστά και λάθη… δεν με λυπάμαι πια…
αντιθέτως χαίρομαι από την μια πτυχή διότι γνωρίζω… βλέπω…

μαθαίνω… μελετώντας ακόμη πιο βαθιά την ζωή… αποκτώ εμπειρίες.. γίνομαι πιο σοφή πιο δυνατή,
παίρνω το σπαθί στα χέρια… και αμύνομαι…
πολεμώ το ψέμα της αλήθειας, αντιστρέφοντας την αλήθεια στο ψέμα…
κάτι που ακόμη το σκέφτομαι..
τι διαφορά έχει το ψέμα της αλήθειας με της αλήθειας το ψέμα?
και ακόμη μια φόρα θεέ μου σε ευχαριστώ για το κουράγιο που μου έδωσες,
που ακόμη αντέχω, και αν λυγίζω καμιά φορά,
εγώ πάλι ξαναστήνω το ανάστημα μου και προχωράω!!!
zinaa kapa

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Ελενα καπακιώτου zinaa kapa Νιώθω να χάνομαι…. νιώθω να πνίγομαι…

Στις θυμίσεις μου, πάλι έρχονται…. τα όσα έζησα…

τα χρόνια που έφυγαν….
για τις τόσες φορές που πληγώθηκα… 




για στιγμές που πονούσα….
που έκλαιγα σαν μικρό παιδάκι…


Για ανθρώπους που αγάπησα και έχασα…

για άλλους που χρειαζόμουν αλλά…
βιάστηκαν… να φύγουν για την απέναντι όχθη…



Για ανθρώπους που πλήγωσα χωρίς να το θέλω…
για ανθρώπους που με μαχαίρωσαν.. πισώπλατα..

Για τα λάθη και πάθη μου
για τα χαμένα όνειρα μου



για φόβους… και για εφιάλτες που έζησα 
Για φίλους που δεν ήταν ποτέ φίλοι….

  



Για το σήμερα που δεν ζω…
για το σήμερα… που γίνετε χθες,
για το αύριο που φοβάμαι….




Και την διάσταση του όλου θέματος!!!
Νιώθω να χάνομαι…. νιώθω να πνίγομαι…



   

Για ακόμη μια φορά…..
τα δάκτυλα μου παραμιλούν ανάμεσα
στα πλήκτρα του υπολογιστή μου,



νιώθω να θέλω να αποτυπώσω και πάλι τις σκέψεις μου….
να ξεφουσκώσω την πίεση την μυαλού…
να αδειάσω την λογική και τα πρέπει της….


Μην απορείτε… πάει τρελάθηκα…
και την στιγμή που τρελαίνομαι…
νιώθω την λογική να παλεύει με μένα…

 
Και εγώ να την διώχνω… αλλά αυτή να επιμένει!!!


Θέλω να ζήσω…. και ζω…..
ζω όμως χωρίς ζωή…. παραμιλώ και πάλι….




χωρίς να γνωρίζω και εγώ η ίδια το τι γράφω απόψε..!!!

Ξημέρωσε…. είναι 5.30 το πρωί…. και εγώ βρίσκομαι εδώ
για να χτυπούν τα δάκτυλο μου τα πλήκτρα…
για να προλαβαίνουν τις σκέψεις μου….
να αποτυπώνουν τα στιγμιαία λόγια ψυχής
που βγαίνουν από τα σωθικά μου….


Η Φωνή μου μένει βουβή…..
τα χέρια μου τρεμοπαίζουν καθώς γράφω…. δεν ξέρω τι έχω.
  


Είμαι ευτυχισμένη και όμως νιώθω κενή…..
είμαι χαρούμενη και όμως ειμαί χάλια…..
νιώθω φίλους δίπλα μου… και όμως είμαι μόνη….
  


Βλέπω πόσο γρήγορα έρχεται το πρωινό
και μέχρι να πούμε καλημέρα νυχτώνει….
νυχτώνει…. ξημερώνει

φεύγουν οι νύχτες και οι μέρες….
γίνονται μέρες χαμένες,
εβδομάδες και μήνες….
και μετά γίνεται χρόνος….
μετά χρονιααααααααααααα
και εγώ βλέπω πόσο γρήγορα κυλούν τα χρόνια….

Διαιρωτουμε…. τι διαιρωτουμαι???

Για ολααααααααα….. για όλα όσα χάνω!!!
  

  

Για το αύριο που δεν ξέρω τι θα μου φέρει….
για το σήμερα… το χθες…. ….

Και όλα τα σήμερα μου…
να γίνονται όλα ένα χθες άπιαστο…
να το βλέπω να μικραίνει… και να χάνεται….

και εγώ να μην διακρίνω τίποτα πια!!!

Και έρχεται το αύριο και γίνεται σήμερα….
και πάλι να μην προλαμβάνω να το ζήσω…..

Γιατί???