Αναρτήσεις
Άρχισα πριν λίγες μέρες,
να βγαίνω με παρέες
δίχως πραγματικά να το επιθυμώ…
απλός έκανα το χατίρι μιας φίλης,
που επέμενε να δω και άλλη πλευρά της ζωής…
και βγήκα…
απλά και μόνο για να ξεχαστώ…
Υποκρινόμουν πως περνούσα ωραία
φορώντας και πάλι τη γελαστή μάσκα μου…
μα κάτω από αυτήν….
με πολεμούσε ο δικός μου εαυτός….
μου φώναζε ότι θα επιθυμούσε να βρισκόμουν
κάπου αλλού…
εκεί στο μικρό μου χώρο
με το μαγικό πληκτρολόγιο μου…
που μέσα έμαθα να αποτυπώνω
την κάθε σκέψη μου…
τον κάθε προβληματισμό μου,
την κάθε έγνοια μου…
Και ενώ γύρω μου υπήρχαν τόσοι άνθρωποι…
εγώ ένιωθα και πάλι μόνη…
κοιτούσα με απλανές βλέμμα
προς την πίστα…
έβλεπα άλλοι να χορεύουν με τις ντάμες τους…
άλλες να κουνιούνται περά δώθε…
κουνώντας τα κορμιά τους
προσπαθώντας να επιδείξουν
στο ποια χόρευε πιο ελκύστηκα…..
και στο ποια θα μάζευε τα πιο πολλά
βλέμματα των αντρών πάνω της….
Χάρηκα μόνο ένα βαρύ ζεμπέκικο…
αυτός και αν είναι χορός!!!
Αυτός είναι ο χορός της ψυχής… για μένα!!!
Εκείνη την στιγμή…
πήρα το ποτήρι με την βότκα
στα χέρια μου....
και το κατέβασα μονορούφι!!!
Ήθελα να πιω στην υγεία του ζεμπέκικου…
να πιω να ξεχαστώ….
να αφεθώ για όσο διαρκούσε ο χορός….
στον δικό μου κόσμο….
και για να μπορέσω να ναρκώσω
την επιθυμία μου για την φυγή…
Για να μπορέσω να ξεχάσω λίγο εμένα…
να ξεχαστώ στο ρυθμό της μουσικής…
να αφήσω την μοναξιά για λίγο,
να μπλεχτώ και εγώ έστω για λίγο….
στο κόσμο της φίλης μου…
που στην καρέκλα δεν έλεγε να καθίσει!!!
Πόσο θα ήθελα να της έμοιαζα…
τόσο κέφι….
τόσο γέλιο…
τόση χαρά…
και εγώ…… λες και κόλλησαν τα πόδια μου στο πάτωμα!!!
Μπας και δεν είμαι φυσιολογική???
Έλεγα μέσα μου…
Γιατί δεν συμμετέχω???
γιατί δεν θέλω να χορέψω???
γιατί να χαίρομαι μόνο όταν ο άλλος χαίρεται??
γιατί…. να θέλω να βρισκόμουν μόνη στο σπιτάκι μου έξω στο μικρό μου μπαλκονάκι,
βλέποντας τον σκοτεινό ουρανό με τα άστρα
να φεγγοβολούν εκεί ψηλά???
Ποιος έχει την δύναμη να επιλέξει το σκοτάδι….
μένοντας μόνος με τον εαυτό του?
Πιστεύω μόνο κάποιοι σαν εμένα!!!
Άνθρωποι πονεμένοι… αδικημένοι….
άνθρωποι που το τσουνάμι
τους πήρε την χαρά απ’τα πρόσωπα τους…
Δεν θέλω να αγαπήσω…
δεν θέλω να αγαπηθώ!!!
Την αγάπη την φοβάμαι…
η μάλλον την φοβήθηκα!!!
Και όμως….. φάσκω και αντιφάσκω!!!
Πολλές είναι οι νύχτες που έπιασα τον εαυτό μου… να νοσταλγώ δυο χέρια να με κρατούν σφικτά…
μια αγκαλιά όταν εγώ φοβάμαι…
δυο μάτια να με κοιτούν αληθινά…
δυο χείλη να μου ξεστομίζουν λόγια αγάπης…
Γιατί όμως τα αποφεύγω όλα αυτά??
Γιατί όταν μου δίνετε η ευκαιρία να γνωριστώ….
εγώ να χάνομαι???
να εξαφανίζομαι???
Και μην νομίσετε επειδή γράφω
όλα αυτά που αισθάνομαι…
πως η ψυχή μου είναι νεκρή!!!!
Κάθε άλλο….
είμαι ολοζώντανη…
χωρίς να μπορώ να ζήσω όπως θέλω….
μην ρωτήσετε το γιατί….
μόνο εγώ το ξέρω…
απλώς δεν μπορώ να το ξεστομίσω…
Την έξοδο του λαβύρινθου μου…
την έχουν κλείσει με τέτοιο τρόπο…
που εγώ ποτέ δεν θα μπορέσω να ζήσω
όλα αυτά που επιθυμώ…
απλώς η μόνη λύση μου….
είναι να τα αποφεύγω…
να τρέχω σαν μικρό κοριτσάκι
και να κρύβομαι….
να ακολουθώ πάντα τον δικό μου δρόμο…
μέσα στο δικό μου σκοτάδι…
στον δικό μου λαβύρινθο…
πολλές οι φορές που χανόμουν…
ποτέ ανηφόρα… ποτέ κατηφόρα…
και άλλες φόρες να σκοντάφτω,
πέφτοντας κάτω…
πληγώνοντας τα γόνατα μου
ματώνοντας το σώμα μου….
Οι πληγές όμως επουλώνονται με το χρόνο
και με την υπομονή...
κουράγιο εαυτέ μου…. κουράγιο και υπομονή…
και κάποια μέρα…
Θα σε δυναμώσω….. και θα καταφέρω να βγούμε
από τον λαβύρινθο μας….
και ν’αστε σίγουροι φίλοι μου….
γιατί κάπου εδώ κοντά…
βλέπω μια μικρή χαραμάδα…
εκεί διακρίνω λίγο φως…
εκεί είναι η ελευθερία….
κάπου εκεί θα είναι το
τέλος… για μια νέα αρχή….
Και θα βρω την δύναμη….
Θα ματώσω τα χέρια….
Μα θα φτάσω εκεί ψηλά όπου η μικρή χαραμάδα,
μου δείχνει το φως….
