Αναρτήσεις
-->
Πήρα μονοπάτια μακρινά… σκοτεινά…
ήθελα να μιλήσω με σκιές…
ήθελα να τρομάξω εμένα…
να βρω αλήθειες και ψέματα…
να βρω αγάπη και μίσος…ψαχουλεύοντας τα….
προβληματίζοντας εμένα…να βρω το θάρρος…
κοιτάζοντας πίσω μου…
να μιλήσω με την σκιά μου…να σιγοτραγουδήσω…
να ακουστεί ο ήχος της φωνής μου…
αντίλαλος να γίνετε… και να επιστρέφει πάλι σε μένα…
και εγώ να φοβάμαι το σκοτάδι…
να τρέμω αυτήν την βοή του αντίλαλου….
αλλά να προχωράω...
οι αναμνήσεις να με καλούν…σαν φαντάσματα
θέλοντας να με ρημάξουν...
να γονατίσουν την ψυχή μου
ακόμη μια φορά…
μα εγώ να βαδίζω αγνοώντας ότι με καλεί…
να προχωράω προς το άγνωστο αυτό μονοπάτι…
που ποτέ δεν είχα τολμήσει ποτέ!!!
ο ήχος της σιωπής να ανατριχιάζει ολόκληρο το σώμα μου…
να παγώνω… μα εγώ να πέφτω από φόβο και να σηκώνομαι…
να επιμένω… όχι με σκυφτό κεφάλι…
αλλά κοιτάζοντας ψηλά…
να προσπαθώ με την ανάσα μου
να διώξω όλα τα σύννεφα…
να δω το μισοφέγγαρο…
να δω τα άστρα φωτεινά…
να χαμογελάσω σε μένα…
να μου δώσω κουράγιο…
να με φωτίσουν με το μαγικό τους φως…
και το μισοφέγγαρο να με πάρει αγκαλιά…
και εγώ να κάθομαι
στην καμπυλωτή του μέση…
να κρατιέμαι από τις άκρες του...
- Αγέραααααα φύσηξε… κάνει ζεστή!!! Δρόσισε με…
είναι ωραίο το ταξίδι αυτό…
και εσείς άστρα, σαν μπαλαρίνες χορέψτε απόψε…
λίγες ώρες μας απομένουν…
και μετά θα έρθει ο ήλιος…
ρίχνοντας τις χρυσές αχτίδες του στην γαλανή θάλασσα…
να έρχεται το φως… και εμείς μετά...
δεν θα προλάβουμε να ταξιδέψουμε!!!
Φύσηξε ο αγέρας,
μπαλαρίνες μικρές γέμισε ο ουρανός…
που χόρευαν ρυθμικά…
δίνοντας στον αγέρα μια μορφή φανταστική!!!
Το φεγγάρι χαμογελαστό…κουνιόταν σαν βάρκα…
μια δεξιά… μια αριστερά…
και εγώ κατάφερα...
και νίκησα τους φόβους μου…
ήμουν τόσο μακριά από το σκοτάδι
που πριν διέσχιζα…
άφησα πίσω αλήθειες και ψέματα…
αγάπη μίσος πόνο θλίψη και απόγνωση…..
άφησα σκιές και φόβους…
ηρθα αντιμέτωπη με ότι φοβόμουν…
και τώρα απελευθερώθηκα!!!!!
Τώρα πετώ… τώρα δεν πάω
πίσω στο παρελθόν!!!
Πάει πέρασε… είμαι εγώ!
Ναι!!!! Εγώ!!!! Βρήκα εμένα!!!
Και σαν τελειώσει το αποψινό μου ταξίδι…
Δεν θα φύγω… όπως έκανα παλιά…
δεν θα τρέξω να κρυφτώ στο χώρο μου!!!
θα ξαπλώσω στην αμμουδιά…
περιμένοντας το πρώτο χαιρέτισμα του ήλιου…
-->
να με αγγίξουν οι χρυσαλίδες του…
και εγώ να φορτίσω την ψυχή μου…
για να ξαναπερπατήσω στο κόσμο μου…
εκεί όπου οι πληγές, τα λάθη και τα πάθη…
με έκανα πιο δυνατή!!! Πιο σίγουρη!!!
Μου δυνάμωσε την γροθιά…
και τώρα αρχίζω να ζω να παίρνω πνοή…
από όλα όσα αγάπησα και μίσησα
γιατί όλα αυτά…. καλά και κακά…
ότι και νάνε… είναι δικά μου… μόνο δικά μου!
είναι το κομπολόι της ζωής μου…
που έστω και σκουριασμένο…
εγώ το γυρνάω στα χέρια…
το λαδώνω…
και αυτό χορεύει στα δάκτυλα μου!
Έτσι είναι η ζωή!!! Θέλει λάδωμα…
μάθετε να χορεύεται το κομπολόι της ζωής
στα δάκτυλα σας!
Zinaa kapa
